In de eerste Xesco bikeAlpin DolomietenRaid verkennen we zeer grondig dit gebergte in Noord Italië.

Dat kan niet vanuit één locatie en dus maken we een Grote Ronde door deze prachtige streek.
We doen geen half werk. Zowat alle rotsmassieven waarvoor de Dolomieten bekend zijn liggen langs ons traject. Spectaculair wordt dat.

We overnachten zowel in hotels als op grote hoogte, in berghutten met voldoende komfort.
Biken op smalle trails wordt een stuk comfortabeler omdat we slechts met een dagrugzakje onderweg zullen zijn : de overige bagage wordt dagelijks door de organisatie
getransporteerd.

Overbodige luxe is dat niet : in zeven dagen zullen we meer dan 13000 hoogtemeters overwinnen.
Geen dag gaat voorbij of we fietsen op meer dan 2000 meter hoogte. En
dan die afdalingen !

Dit wordt echt snoepen voor bikers met de nodige conditie.

Ons zeven gangen menu :

Zaterdag 1 september.

Heenreis over de Brennerpas. Aankomst voorzien rond 18.00 uur in St.Georgen, bij Bruneck (Brunico) in het Pusterdal. Laatste voorbereidingen, avondmaal, teambespreking en overnachting in hotel. Zenuwen op het nachtkastje leggen en diep slapen op ongeveer 800 meter hoogte.

Zondag 2 september.

Bij wijze van opwarming beginnen we relatief rustig. Na een kort technisch stukje komen we via een asfaltweg in een passend ritme op een “vals plat”. Het eerste dolomietendorp is St.Vigil, waar de moedertaal het Lädinisch is, een bijzondere taal met een bijzondere historie. Dan laten we ons losjes bollen naar een volgend dorp op ongeveer 1000 meter hoogte.

We hebben dan nog bijna 1300 hoogtemeters voor de boeg. Het eerste deel is nog asfalt, daarna komen kiezelwegen, vooreerst steil en hogerop meer vlak en panoramisch. Na nog een kort stukje te voet zien we het einddoel van de dag : de Schlüterhut op 2297 meter hoogte.

Maandag 3 september.

Eerst rollen we uit ons bed en daarna met de fi ets in de frisse morgenlucht over een ruw pad naar een lager gelegen bekende alpenweide. Dan duiken we een bos in en
komen er pas uit boven de boomgrens. Op de Gschnagenhardalm is de sfeer heel bijzonder. De Alfred Munkel Weg moet deels te voet worden afgewerkt, maar zo is er tijd
om de indrukwekkende rotswanden te bewonderen die links naast ons tot in de hemel schijnen te reiken. We blijven nog een hele tijd boven de 2000 meter en zien op zeker
ogenblik aan de andere kant van een diep dal bijna ons einddoel van de dag. De afdaling naar dat dal is eindeloos en we duiken van haarspeldbocht naar haarspeldbocht,
telkens hevig remmend om niet in het decor te belanden. De daarop volgende beklimming over brede schotterwegen eindigt op niet minder dan 2440 meter aan de Tierser
Alp hut, waar ons in een grandioos kader een stevig maal en een verdiende nachtrust wacht.

Dinsdag 4 september.

Terwijl we buiten verzamelen genieten we alweer van de indrukwekkende omgeving. Dan gaat het moeizaam verder over de rotsen van de Schlern bergkam. We zweven bijna tussen hemel en aarde. Aan het Schlernhaus, op 2450 meter, wacht ons eerst een zware afdaling.

Vanaf de Knuppelsteig kan gefietst worden en zo bereiken we via een prachtige downhill trail St.Zyprian. Op ongeveer 1000 meter hoogte houden we het downhillen voorlopig maar voor bekeken, want ons hotel vinden we pas aan de Karerpas, na nog een klim van minstens 750 hoogtemeters. Veel rust voor de benen zat er dus vandaag ook niet in.

Woensdag 5 september.

Met een paar pedaalslagen zetten we ons in beweging en sturen onze bikes in een lange afdaling over een bosweg tot in het Fassadal. Nadat we de rivier een tijdje stroomopwaarts hebben gevolgd gaat het rechts omhoog en verkennen we het weinig bekende Val di San Nicolo.

Helemaal tot boven aan de Passo Nicolo zullen we niet op de fiets kunnen blijven, pech alweer voor de liefhebbers van Hollandse fietspaden. Aan de Rifugio op ongeveer 2340 meter houden we sowieso halt om de innerlijke mens te versterken en van het uitzicht te genieten. Trails en schotter bergaf brengen ons bijna in één adem naar Canazei, onderaan de Sellajoch en de Pordoi pas, twee gevreesde beklimmingen in de Giro d’Italia.

De liefhebbers kunnen misschien eerst nog de Sellajoch in het visier nemen maar wellicht zullen we onmiddellijk samen richting Pordoi pas fi etsen, om halverwege voor één nacht halt te houden bij een hotel in Pecol, een plaatsje in de bergflank dat uitziet op het Fassadal.

Donderdag 6 september.

Vandaag nemen we ons ontbijt liefst niet al te zwaar want de dag begint met een aanval op een skipiste, naar boven welteverstaan want ons eerste doel is de Rifugio Fredarola, op 2388 meter hoogte. Hier begint de deels slechts handdoekbrede Bindelweg, met grandioze uitzichten op de Marmolada noordwand. Als we niet in de diepte getuimeld zijn bereiken we op die manier de Porto Vescovo langswaar we op 2565 meter de andere zijde kunnen bereiken van de bergkam die we al de hele tijd volgden.

Op het hoogste punt van onze tocht houden we uiteraard halt. We kunnen er wellicht kort ons verhaal kwijt aan enkele nieuwsgierige kabelbaantoeristen. “ketting rechts” betekent hier “downhill”, met behoud van de nodige controle tijdens de meer technische passages.

Via Costa gaat het richting Colle Santa Lucia en vervolgens steil omhoog naar de Rifugio Averau en de spitse rotspunten van de Cinque Torri. Dan opnieuw “ketting rechts” tot in het zeer bekende mondaine Cortina d’ Ampezzo, om kennis te kunnen maken met de plaatselijke horeca.

Vrijdag 7 september.

Vandaag staan de beroemde Drei Zinnen (Tre Cime di Lavaredo) op het programma. Daarvoor moeten we eerst wel omhoog richting Passo Tre Croci aan de Monte Cristallo en langs het prachtige Misurina bergmeer.

Vervolgens gaat het met zicht op de Drei Zinnen nog verder omhoog naar de Auronzohut op 2320 meter. Na een bocht omheen de rotspunten van de Drei Zinnen bereiken we de pashoogte Paternsattel op 2450 meter. Vanaf de Drei Zinnen hut duiken we naar beneden tot helemaal onderaan
in het Rienzdal. Eénmaal van die emotie bekomen trappen we elk op eigen tempo nog ruim een uur fl ink bergop, naar de Plätzwieze op 2000 meter hoogte.

Wie wil kan dan nog heen en terug naar de Strudelköpfe om van het uitzicht te genieten. Van de zonsondergang genieten doen we echter best van op het terrasje aan onze slaapplaats want er is uiteraard geen straatverlichting in de wijde omgeving.

Zaterdag 8 september.

We beginnen de dag met een veeleisende afdaling langs een mooie trail door het Knappenfussdal. Na Cimabanche is het tijd om ons kompas richting eindbestemming te oriënteren, hoewel we er nog lang niet zijn. Eerst werken we ons langs een weinig gebruikte weg tot Ra Stua. Dan nemen we een vanop een niet al te gemakkelijke rotsige weg de Seekofelhut op 2327 meter in het visier.

De terugweg tot aan de Senneshut is deels een beproeving voor lasnaden en tandvullingen, minder voor de benen. Dan volgt nog een extreme beproeving voor de remmen, die we pas kunnen laten afkoelen aan de Pederuhut. Wegrenners zullen zeker het lange rechte stuk asfalt tot St. Vigil weten te smaken. Voor mountainbikers houdt het daarmee vanzelfsprekend nog niet op. Als slot van de dag nemen we er nog “even” de Kronplatz bij, een onvergetelijke “Belvedere” op 2273 meter die ’s winters krioelt van de skiërs.

De keuze van de afdaling naar Bruneck en St.Georgen laten we nog in het midden : zullen we de snellere of de meer technische piste nemen ?

Totaal : ongeveer 380km met 13100 hoogtemeters.
Hoogste punt : 2565m

Zondag 9 september.

Nadat we onze Xesco - Bike Alpin Dolomietenroes enigszins uitgeslapen hebben zit er helaas weinig anders op dan de lange terugweg naar huis aan te vatten.

Onze wil om er volgend jaar opnieuw bij te zijn wordt daar overigens alleen maar door versterkt.